Recensie 'Party Dance Parade'
door: Rabin Gangadin, april 2007

Innemende compositie met een meeslepend ritme

De onlangs uitgebrachte CD van de in 2000 opgerichte muziekgroep Diamonds 2000 , getiteld: party dance parade, mag beslist een verademing worden genoemd  binnen het zichzelf vermenigvuldigende oeuvre van de Surinaams-Hindostaanse muziek. Op de hoes kun je een dame in lingerie trotseren van het type: ‘buiten loop ik graag naakt, onder de douche doe ik de deur op slot’.

De verantwoordelijken voor de eclatante vormgeving van deze muzikale sculptuur zijn Danny B, Krish Malhoe, Lino E, Glenn en Prewien tegenover de vocalisten Tireschma Malhoe, Lucky, Raja Mushtak en de voorzitter van de band in eigen persoon, Hans Jagbandhan.

 In Nederland zijn er weinig muziekgroepen die met hun repertoire de kunst verstaan iedere leeftijdscategorie te intrigeren met sounds , die een universeel karakter dragen. Doordat Diamonds 2000 een recycling is van de vroegere Indian Diamonds, hebben de meeste geheel  ten onrechte het idee dat deze band zich meer richt op achtenswaardige 40 plussers, die op de dansvloer uit hun inmiddels geerodeerde benevens verstarde torsen en vadsige ledematen, op de valreep toch nog  een gracieuze move denken te kunnen forceren.

Het karakter van de muziek van Diamonds 2000 is repetitief, slepend en daardoor lichtjes bezwerend. Bovenop de steeds wederkerende hoofdakkoorden en muzikale ideeën produceert de toetsenist  wel erg frisse tonen ,gedetailleerd en geraffineerd met erin de ene subtiele variatie na de andere. De door de gitaar aangedreven nummers lopen naar een schitterend climax.

Er zijn thema’s die enkel opgebouwd zijn uit gitaar sounds , en hier en daar  synthesizerklanken, eveneens afkomstig uit de gitaar maar dan met meesterlijk bediende electronische kunstjes en foefjes van Krisch Malhoe. De muziek blijft in ieder geval een innemende compositie met een meeslepend ritme. Jongeren , vooral van de categorie : “hoofd zoekt lijf”, zouden het lef moeten hebben zich te laten verleiden tot aanschaf van deze CD.

 De muziek op 'Party Dance Parade' blijft centraal en goed opgebouwd door de geslaagde combinatie gitaren, drums, hoorns, percussie en vocaal. De zang van Tireschma klinkt op de CD haast  apocalyptisch en is zij duidelijk de enige echte nachtegaal in het produceren van hemelse klanken , welke  hier en daar doorklieft worden door de begeleidende instrumenten. Raja Mushtak is er onverlet op te beluisteren als de weledele guru van de nobele toonladder. Lucky klinkt waarachtig als een happy man die het geluk aan z’n flanken heeft gehad in Diamonds 2000 te mogen zingen, echter niet het geluk om zijn geproduceerde klankmassa door een kritische luisteraar te laten kwalificeren als een meerwaarde op het geluid van wegzuigend vaatwater in een vaatwasmachine.   

De sounds van Hans Jagbhandan spreken voor zich en hebben echt niets gemeen met de jachtige bedrijvigheid in de veilinghallen. Het allesoverheersende feit is dat deze cd een ere plaats verdient in het oeuvre van vernieuwende, universele Hindostaanse popmuziek en dus in het CD-rek van ieder huishouden, waarin het begrip “leven “nog manifest is.