Nizaar Makdoembaks werd op 21 oktober 1948 in Abra Broki, Paramaribo. 

Nizaar's leven kenmerkt zich door een lange, moeizame weg om erkenning te vinden. Zijn eerste baantje was het verkopen van zoete ijsblokjes op straat, dit om de nieuwe koelkast van zijn moeder te kunnen afbetalen. Als beloning zou de jonge Nizaar voor zijn 15e verjaardag een nieuwe fiets krijgen. Maar toen er die dag geen fiets in de kamer stond, er was zelfs helemaal geen cadeau!, raakte hij ernstig teleurgesteld in zijn familie en uiteindelijk liep hij op zijn zestiende van huis weg. Vervolgens had hij allerlei baantjes, waarbij hij de nacht doorbracht in autowrakken of onder de blote hemel. Zo was hij tuinier, deed klusjes voor de paters en werkte als sjouwer in de haven. 

Nadat hij in 1968 een avondopleiding als laborant had gevolgd, vertrok hij naar Nederland om een HBO-studie als medisch analist te gaan volgen in Leiden. Hij verliet Suriname, zonder dat er een familielid was die afscheid van hem nam. Na zijn HBO-studie ging hij medicijnen studeren in Amsterdam. Graag had hij deze studie in Suriname gedaan, maar daar werden zijn Nederlandse diploma`s niet erkend. Toen moest Nizaar Suriname voorgoed vaarwel zeggen. Na zeven jaar rondde hij zijn studie in Amsterdam af. 

Sinds 1984 is Nizaar een bekend huisarts in de Bijlmermeer in Amsterdam Zuidoost.

Zolang Nizaar in Nederland is, zet hij zich actief in voor een gelijke behandeling van Nederlanders uit de voormalige koloniën. Toen hij in 1968 in Leiden ging studeren, kwam hij te wonen in een huis van de Stichting Opvang en Huisvesting Surinaamse Studenten. Voor zwarte studenten was het namelijk erg moeilijk woonruimte te vinden. Bewoners van huizen van de Stichting werden automatisch lid van de Surinaamse Studenten Unie. Daar begon de politieke bewustwording van Nizaar Makdoembaks. Hij nam deel aan allerlei acties van Surinaamse studenten, zoals demonstraties tegen de regering van Jopie Pengel en een bezettingsactie van het Kabinet van de Gevolmachtigde Minister van Suriname. Ook ging hij de Nederlandse koloniale geschiedenis bestuderen. Daarbij merkte hij dat de visie van Nederlandse historici op de koloniën heel anders was dan die van hem. Historici zagen de bewoners van de overzeese gebiedsdelen als oproerkraaiers, terroristen en criminelen, die de plannen van de koloniale macht dwarsboomden, maar volgens Nizaar verzetten deze zich terecht tegen de schending van mensenrechten, waarmee het kolonialisme gepaard ging. Volgens Nizaar zijn Nederlandse historici zoals Lou de Jong mede verantwoordelijk voor deze mensenrechtenschending. Scholen en universiteiten in Nederland hadden er baat bij dat de Nederlandse welvaart in stand werd gehouden. Daarom zullen zij de geschiedenis ook hebben geschreven uit het oogpunt van de Nederlandse machthebbers. 

Nizaar was jarenlang politiek actief als gemeenteraadslid in het Stadsdeel Amsterdam Zuidoost. Helaas is hij in maart 2006 niet meer herkozen. Het boek 'Emancipatie via de woordenschat' is ook een voorbeeld van zijn maatschappelijke betrokkenheid. Voor Nizaar is de taal hét middel voor allochtonen om te integreren in de Nederlandse samenleving.