Julius Theodorus Hugo Uiterloo werd geboren in 1932 te Paramaribo Suriname. Hij overleed aan de gevolgen van een hartaanval in 1975.

 Hugo drukte een belangrijk stempel op de ontwikkeling van de zang in de Surinaamse kaseko-muziek. Hij is tevens de bron van Winti-liederen en op de calypso geďnspireerde liedjes in de kaseko. Wat Otis Redding voor de soul was, was Lieve Hugo voor de Kaseko. Beide kwamen op jonge leeftijd op tragische wijze om het leven. 

De dood van Hugo was met veel mysterie omgeven. Velen dachten dat hij niet aan zijn hartkwaal was overleden, maar behekst was door een jaloerse collega. Hugo zelf zag het allemaal al aankomen. 'Na fu san de mi musu dede' (waarom moet ik sterven), zong hij en ook zijn lof lied voor de onafhankelijkheid van Suriname 'Srefidensi' was al af voor het zover was. Hugo heeft zelf de onafhankelijkheid niet meegemaakt. Zijn lijkkist reisde mee met de vlucht die Joop den Uyl maakte om de onafhankelijkheid te bezegelen.

In zijn jonge jaren zingt Hugo ‘Iko’ Uiterloo in het Centraal Koor van de Rust & Vrede-kerk te Paramaribo en hij speelt drums in Sluisdom, een band die bestaat uit ex-boksers. Hij bespeelt de Skratjie, een grote trom met ‘bekken’ op een houten schraag, daarna bij zangers Johnny de Miranda en ‘Mighty Botai’ en maakte van 1967-1969 deel uit van de kaseko-formatie 'Orchestra Washboard'. Deze band brengt de verandering van bigi-poku naar kaseko tot stand. Bigi-poku is tot het eind van de jaren '60 de belangrijkste Afro-Surinaamse dansmuziek. Door allerlei invloeden verandert dit in kaseko. Bij Orchestra Washboard is het in die tijd een komen en gaan van muzikanten. In 1970 komt Orchestra Washboard naar Nederland voor een zeer succesvol optreden in het Concertgebouw tijdens het Holland Festival.

 Hugo ontwikkelt zich in die periode tot lead-zanger, of op zijn Surinaams gezegd voorzanger. Hugo is de bron van Winti-liederen en op de calypso geďnspireerde liedjes in de kaseko. Dat hij een grote stempel drukt op de ontwikkeling van de Surinaamse kaseko-muziek komt niet alleen door de veelzijdigheid die zijn werk kent, maar vooral ook door zijn keuze om in goed verstaanbaar Sranan (Surinaams) te zingen, hetgeen de herkenbaarheid bij zijn publiek vergroot. Het debuutalbum van Hugo verkoopt dan ook uitstekend.

Na een Nederlandse tournee gaat Hugo terug naar Paramaribo waar hij meer optreedt dan zijn zwakke hart aankan. Dokters adviseren hem naar Nederland te gaan om zich te laten behandelen. Begin 1975 wordt hij tijdens een optreden met zijn begeleidingsband 'the Happy Boys' in club Sosa te Amsterdam geveld door een hartaanval. Zijn lichaam wordt naar Suriname gevlogen waar het twee dagen voor de Dag van de Onafhankelijkheid begraven wordt. 

Op 4 december 2005 hebben Guus Pengel en Ricardo Tuinfort in Rotterdam een theaterstuk opgevoerd van de legende lieve Hugo, met als titel 'A tribute to Lieve Hugo'. Zij waren van mening dat er te weinig geschreven is over de Surinaamse artiest van toen, Lieve Hugo. Ook programmamaker Vincent Soekra is bezig met opnames van een muziekdocumentaire van kasekomuzikant Lieve Hugo (Hugo ‘Iko’ Uiterloo). Deze negentig minuten durende documentaire zal heten 'Iko, The King of Kaseko' en gaat in het najaar van 2008 in premičre. Vincent Soekra is de regisseur en de schrijver van het script. De muziekdocumentaire over Lieve Hugo moet kaseko op de wereldkaart plaatsen. Berget Lewis, Angela Groothuizen, ex-Dolly Dots en Edgar ‘Bugru’ Burgos van Trafassi verlenen hun medewerking aan de film. De familie, de kinderen, de weduwe van Lieve Hugo en zijn jongere broer komen ook naar Suriname voor de opnamen. Oscar Harris en de Nederlandse zanger Boris met zijn band worden in januari 2008 verwacht.

De laatste opnamedag is op een groot concert op 10 april met topartiesten onder muzikale begeleiding van het Metropool Orkest in het concertgebouw van Amsterdam. Iko, The King of Kaseko zal in premičre gaan op het Internationaal Documentaire Filmfestival van Amsterdam 2008. Kort hierna wordt het in drie delen onder auspiciën van de Nederlandse Programma Stichting (NPS) op de Nederlandse Televisie vertoond. Meteen hierna vindt de Surinaamse premičre plaats. Het streven is erop gericht om de documentaire van negentig minuten in het najaar van 2008 af te krijgen.

Historie op een rij

- 1963

Hugo zingt in het Centraal Koor van de Rust & Vrede-kerk te Paramaribo en hij speelt drums in Sluisdom, een band die bestaat uit ex-boksers.

1967 - 1969

Hugo maakt deel uit van de kaseko-formatie Orchestra Washboard. Deze band brengt de verandering van bigi-poku naar kaseko tot stand. Bigi-poku is tot het eind van de jaren '60 de belangrijkste Afro-Surinaamse dansmuziek. Door allerlei invloeden verandert dit in kaseko. Bij Orchestra Washboard is het in die tijd een komen en gaan van muzikanten.

1970	Orchestra Washboard komt naar Nederland voor een optreden in het Concertgebouw tijdens het Holland Festival. Na een Nederlandse tournee gaat Uiterloo terug naar Paramaribo waar Hugo meer optreedt dan zijn zwakke hart aankan. Dokters adviseren hem naar Nederland te gaan om zich te laten behandelen.

1974	Stan Lokhin produceert het debuutalbum van Hugo. De plaat verkoopt uitstekend. Lokhin voegt zich al snel als trompettist en arrangeur bij de begeleidingsband van Hugo.

1975	Tijdens een optreden met zijn begeleidingsband de Happy Boys in club Sosa te Amsterdam wordt Hugo geveld door een hartaanval. Zijn lichaam wordt naar Suriname gevlogen waar het twee dagen voor de Dag van de Onafhankelijkheid begraven wordt.

1976  - 1978

Hugo's voormalige begeleidingsband Happy Boys treden op en maken platen. Via platenmaatschappij Dureco worden twee albums uitgebracht. Stan Lokhin gaat daarna nog door onder zijn eigen naam.