James Joseph Brown werd geboren op 3 mei 1933 in Atlanta, Amerika. Hij overleed op 25 december 2006. 

James Brown zou geboren zijn in Barnwell in 1933, maar sommige bronnen noemen 1928 als zijn geboortejaar, en Pulaski, Tennessee als zijn geboorteplaats. Hij groeide op in een bordeel, in de crisisjaren 30 in Augusta, Georgia. Op 16-jarige leeftijd werd hij veroordeeld voor een gewapende overval. Na drie jaar werd hij op voorspraak van Bobby Byrd vrijgelaten op voorwaarde dat hij zich niet meer in Augusta zou laten zien en dat hij een baan zou zoeken. Na een korte sportcarrière in boksen en baseball zocht hij zijn heil in de muziek.

James Brown was één van de invloedrijkste figuren uit de geschiedenis van de popmuziek. Hij gaf de soul een gezicht, en een lichaam. Zonder hem hadden de begrippen funk en rap misschien niet eens bestaan. Maar Brown drukte zijn stempel ook op andere genres, als blues, reggae, jazz, rock, en later zelfs hiphop. 

The Godfather of Soul was een voorbeeld van de 'American Dream': van autowasser tot platenmiljonair. De carrière van Brown begon begin jaren vijftig in een gospelgroep, die later The Famous Flames ging heten. Hij werd geboren op 3 mei 1933 in Pulaski, Tennessee. Anderen beweren dat zijn wiegje in Barnwell, South Caroline, stond. Zijn eerste soloplaat 'Please, Please, Please' maakte hij in 1956. Met dit nummer kwam voor Brown een einde aan een leven van bittere armoede, criminaliteit en tuchtscholen. Het bleek het startsein voor een enorme reeks hits, zoals It's A Man's Man's Man's World, Woman en Sex Machine (1970). Van de ongeveer tachtig albums schopte ruim de helft het tot gouden plaat. Bijna onafgebroken voerde hij in de jaren zestig de 'zwarte' rhythm and blues hitlijsten aan. 

De bijnamen The Hardest Working Man in Showbusiness en Mister Dynamite dankte de zanger aan zijn opzwepende en toen sensationele optredens. Hij werd begeleid door een band met soms wel veertig man, een koor, danseressen en soms ook door acrobaten en komische acts.

James Brown was een groot acteur, voortdurend wisselend van kostuum schreeuwde hij met zijn rasperige stem de longen uit het lijf, totdat het hem ieder optreden weer te veel werd. Hij zakte dan door de knieën en werd voorzichtig van het podium afgeholpen. Op het laatste moment rukte hij zich dan los en greep de microfoon. 

De klassieke plaat 'Live At The Apollo' (1962) geeft een uitstekende indruk van de shows uit die jaren. Mick Jagger heeft ooit eens gezegd het recept van zijn befaamde dribbelpasjes bij James Brown vandaan te hebben. 

Halverwege de jaren zestig vond James Browns platenmaatschappij King Records dat het tijd werd voor een doorbraak naar het blanke publiek, wat ook lukte. De maatschappij dwong de zanger melodieuze, zoetgevooisde ballads op te nemen. Ook voor dit soort nummers bleek zijn veelzijdige stem zich te lenen. Daarnaast mocht hij ook wat ruigere nummers uitbrengen. James Brown bleef echter vooral het idool van de zwarte bevolking in de VS. De hit Say It Loud: I'm Black And I'm Proud uit 1969 groeide uit tot het lijflied van zwart Amerika. Hoe groot zijn aanzien was blijkt wel uit het feit dat tijdens de hevige rassenonlusten van die dagen Brown werd ingeschakeld om in een tv uitzending de mensen op te roepen van de straat te blijven.

Later vertroebelde zijn relatie met de zwarte achterban. Die nam de zanger het nationalistische nummer 'America Is My Home' niet in dank af. Ook was het militante deel van de zwarte bevolking erover verbolgen, dat James Brown grote sommen geld in de verkiezingskas van de conservatieve presidentskandidaat Richard Nixon pompte. Nog slechter viel de laatdunkende toon waarvan James Brown zich bediende. Hij zei bijvoorbeeld dat de gemiddelde zwarte Amerikaan zijn miserabele positie volledig aan zichzelf te danken had. Die zou alleen geïnteresseerd zijn in een uitkering en te beroerd zijn zelf de handen uit de mouwen te steken. Wel streed hij voor gelijke rechten voor de zwarte Amerikaanse bevolking.

In de jaren zeventig raakte James carrière in de versukkeling. Hij bleef veel platen maken, maar de echte sensatie was verdwenen.

James Brown werd een aantal keer gearresteerd voor illegaal wapen- en drugsbezit, poging tot doodslag en mishandeling van zijn derde vrouw die in 1996 in een drugskliniek overleed. The Soul Brother Number One kreeg in 1988 zes jaar gevangenisstraf wegens het aanrijden van twee politieagenten maar kwam vroegtijdig vrij wegens goed gedrag.

De zanger werd in 2004 getroffen door prostaatkanker, maar de behandeling was succesvol. In juli 2005 verscheen hij 72 jaar oud op Live 8, en hij bracht er, samen met de Britse popster Will Young zijn hit 'Papa's Got A Brand New Bag' ten gehore. 

De legendarische zanger had de week voor zijn overlijden al optredens moeten afzeggen wegens ziekte. Zijn manager Frank Copsidas verwachtte echter dat James snel weer fit genoeg zou zijn om op te treden. James Brown overleed op 73-jarige leeftijd op Eerste Kerstdag 2006 om 07:45 uur CET, nadat hij een dag eerder in het ziekenhuis was opgenomen met een longontsteking. De doodsoorzaak was congestief hartfalen veroorzaakt door de longontsteking.

Regisseur Spike Lee gaat het leven van James Brown verfilmen. James Brown had voor zijn dood een dikke vinger in de pap bij de ontwikkeling van het filmproject. Zo zou hij toestemming hebben gegeven zijn muziek te gebruiken.