Franky Walter Douglas werd geboren op 22 oktober 1948 in Willemstad, Curaçao. 

Franky is gitarist en componist. In 1962 kwam hij met zijn familie naar Nederland, waar hij tussen 1963 en 1965 het conservatorium bezocht. Daar ontwaakte zijn passie voor componeren. Op zeventienjarige leeftijd begon hij zijn professionele loopbaan met de soulgroep 'The Needles', waarmee hij door Europa toerde. De eerste stukken van zijn hand stonden een paar jaar later op de LP’s van de groep 'Reality'.

In de formaties die volgden ontstond gaandeweg de fusie van Afro-Caribische ritmes en Jazz die de muziek van Franky kenmerkt. 'Solat', opgericht in 1972, combineerde zang met improvisaties, ook van Amerikaanse gastsolisten. De band werd later ingelijfd door Hans Dulfer, die hem omdoopte tot 'De Perikels'. Rond 1976 ontstond het concept voor Franky Douglas’ voornaamste uitlaatklep 'Sunchild'; de eerste bezetting bestond onder andere uit cellist Ernst Reijseger, percussionist Raoul Burnett, slagwerker Alan Purves, toetsenspeler Glenn Gaddum, bassist Ivor Mitchell en rietblazer Michael Moore. Kortom, een combinatie van vooraanstaande Surinaamse en Antilliaanse musici en avontuurlijke improvisatoren, van complexe, Afrikaanse getinte grooves en de jazzbenadering waarmee de Nederlandse scene internationaal beroemd is geworden: instant compositie, optimale kansen voor de solisten om de arrangementen hun eigen kleur en karakter mee te geven, binnen duidelijke afspraken. Die aanpak is ook typerend voor latere Sunchild-leden als trompettist Eric Boeren en trombonist Wolter Wierbos.

In de jaren ’80 was Franky ook actief als sideman, zoals in het 'Surinam Music Ensemble', waar hij tevens stukken voor leverde, maar hij ging zich steeds meer concentreren op het zelf uitvoeren van zijn meer vooruitstrevende, minder door de beboptraditie bepaalde eigen werk. Een belangrijke aansporing daarvoor was zijn medewerking aan de October Meeting van 1987 in het Amsterdamse Bimhuis en het Concertgebouw, waar hij samenspeelde met de Amerikaanse avantgardisten John Zorn en Cecil Taylor. Vooral de ontmoeting met de geniale pianoleeuw Taylor, waarbij Franky briljant tegenspel bood, doordrong hem ervan hoe belangrijk vrijheid in gebondenheid was voor zijn muzikale persoonlijkheid.

In 1993 verschenen de eerste opnamen van Sunchild, The Visions Project. In 1994 kreeg Franky 'de Boy Edgar Prijs', de voornaamste Nederlandse bekroning voor jazzmusici. In 1998 volgde de eveneens goed ontvangen CD 'On the Roof'. Deze uitgave, evenals zijn voorganger, toonde aan dat Franky Douglas zijn individuele stijl vrijwel geperfectioneerd had. In de composities zijn ritmiek en melodie niet los van elkaar te zien: de ritmes vormen karakteristieke, vloeiende lijnen, de fraaie en doorwrochte thema’s zijn percussief, samen versmelten ze tot een geheel dat ver uitstijgt boven de gebruikelijke praktijk van liedjes tegen een swingende achtergrond. Het is een bijna klassieke werkwijze, die ervoor zorgt dat ook zonder ritmesectie de diverse partijen dezelfde metrische vaart uitstralen.

Sindsdien heeft de muziek van Franky zich nog meer in de breedte ontwikkeld. Dankzij samenwerkingen met de Zuid-Afrikaanse saxofonist Sean Bergin (te horen op Nansika uit 2005) en de Senegalese zanger-percussionist Mola Sylla (Société-Tous les Couleurs, 2004) voegt hij een verder doorgevoerde polyritmiek toe, een rijker lijnenspel, dat de nieuwe muziek van Sunchild zal verdiepen zonder dat het oorspronkelijke karakter verloren gaat.