Deborah Gravenstijn is geboren op 20 augustus 1974 op het Zeeuwse schiereiland Tholen. 

Deborah's ouders zijn in Suriname geboren. Ze is de oudste van een gezin met drie kinderen. Deborah doorloopt de HAVO en aansluitend de opleiding tot fysiotherapeut in Breda. Die HBO-studie wordt in 1997 succesvol afgesloten.

Deborah woont in Rotterdam en is sinds 2002 één van de sportieve ambassadeurs van deze stad. Als ambassadeur van de Koninklijke Luchtmacht maakt eerstenluitenant Deborah Gravenstein deel uit van de Defensie Topsport Selectie. Daardoor is ze in de gelegenheid haar werk als fysiotherapeut succesvol te combineren met het beoefenen van judo op topniveau.

In 1992 breekt judoka Deborah internationaal door. Ze wint in Jeruzalem de Europese Juniorentitel onder 61 kg. Zeven jaar lang behoort ze nu al bij de senioren tot de Europese en wereldtop. In de Olympische cyclus naar Sydney 2000 wordt ze op het EK 1998 Oviedo 3^e (onder 57 kg), op het EK 1999 Bratislava 3^e en op EK 2000 Wroclaw 3^e. In het Olympisch toernooi van Sydney bereikt ze de 5^e plek (onder 52 kg).

De Olympiade 2000-2004 begint goed bij het EK 2001 in Parijs en WK in Munchen (onder 57 kg). In beide toernooien staat ze in de finale en wint ze zilver. Bij de militaire wereldkampioenschappen wordt het brons. Een jaar later bij het EK in Maribor wederom 3^e, evenals in 2003 bij het WK in Osaka. Met deze laatste medaille dwingt Deborah Gravenstein een startbewijs af voor het Olympisch judotoernooi van Athene. En in Athene 2004 wint Deborah BRONS.

Het Sportcentrum Jan de Rooy in Goirle is de plek waar judoka Deborah dagelijks een aantal uren doorbrengt. Daarnaast is ze drie keer per week bij Hans Kroon in Rotterdam met krachttraining bezig. Sinds kort maakt ze wekelijks gebruik van de functionele krachttrainingapparatuur van het Korps Mariniers in de Van Gendtkazerne te Rotterdam.

Deborah kende de laatste jaren veel fysiek en persoonlijk leed. Haar moeder en zus overleden en twee zware blessures wierpen haar ver terug. 

Deborah heeft op 11 augustus 2008 tijdens de Olympische spelen van Peking in China, een zilveren medaille gewonnen in de klasse tot 57 kilogram. In de finale verloor zij van Giulia Quintavalle. Het zilver van Deborah was een sensatie. Sinds ze brons won in Athene 2004 werd ze slechts door tegenslag achtervolgd. Ze kreeg loopbaan bedreigende blessures en werd getroffen door groot persoonlijk leed. Toch bleef ze geloven in een comeback na door een nekoperatie bijna twee jaar langs de kant te hebben gestaan. Ruim anderhalf jaar geleden stond ze weer op de mat, ternauwernood slaagde ze erin zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen.