DOOR LUDWICH VAN MULIER NIJMEGEN, 01-03-2006

Gevoelloos centralisme ondergang NDP
Eenheid en Loyaliteit niet af te dwingen

  Er is geen dyugu dyugu in de Nationale Democratische Partij zegt de partijtop. Maar er is weldegelijk Dyaga Dyaga en hopelijk komt er geen “Daga Daga“ aan te pas. In het Sranantongo betekent machinegeweer “Daga Daga”. De NDP is begonnen als de 25 februari beweging. Het belangrijkste doel van deze beweging is het bundelen van alle krachten in Suriname, om de laatste resten kolonialisme op te heffen. Bij de overgang  van beweging naar politieke partij (NDP) in 1987, zijn verscheidene antikoloniale organisaties en personen afgehaakt, waarvan sommigen een parlementaire politiek zijn gaan volgen. De interne tegenstellingen nemen - net als bij de traditionele politieke partijen, toe langs verschillende lijnen; persoonlijke intriges, loyaliteit, economische privé-belangen, politieke parlementaire en ideologische kwesties, intellectuele meningsverschillen. Onder Desi Bouterse is de NDP vervallen tot een partij van loyalisten, vooral vanwege de externe druk op zijn persoon. De partij heeft onlangs twee parlementariërs teruggefloten. De vraag is of de recente problemen rondom Jenny Simons en Misiekaba een ernstig signaal zijn of een kleine schoonheidsfout, zoals het z,g, Centraal Politiek Orgaan (CPO) ons wil doen geloven. Er wordt nu binnen de NDP een “chaosscenario” van de uitgespeelde “loyalisten”, doorgedrukt. Dit sombere scenario, waarin men zal trachten alle oppositionele krachten mee te sleuren, als antwoord op geheime plannen van de Frontregering tegen Bouterse, zal de ondergang van de  NDP inluiden.

Geen discussie over politieke koers

Politieke partijen in Suriname kennen het verschijnsel van afsplitsing en hergroepering. Er worden geen programma’s uitgevoerd en zelden worden resultaten (standpuntbepaling) inhoudelijke discussies schriftelijk vastgelegd. De voorzitter van de partij, tevens boegbeeld, heeft een absolute vrijheid van denken en handelen. Wie kritiek uit op de partij of voorzitter, belandt onmiddellijk als dissident in de beklaagdenbank. De voorzitter heeft altijd gelijk. De opvolging als organisatorisch fenomeen, is politiek geladen. De tweede man is altijd verdacht. Daarom kent men in Suriname het verschijnsel van overlapping van functies sinds Jopie Pengel (NPS), fractieleider in het parlement of premier en tegelijkertijd voorzitter van de partij. De voorzitter moet kunnen rekenen op blinde volgzaamheid van de fractieleider.

Desi Bouterse is professor in het coup plegen en personen uitspelen tegen elkaar, maar de NPS heeft het copyright. Stemming maken rondom een persoon, iemand breken, de pas afsnijden, zelfs elimineren of vergiftigen is niet onbekend in de Surinaamse politiek.De VHP o.l.v. Lachmon heeft ook een roemruchte geschiedenis op dit stuk; vide de ontstaansgeschiedenis van de HPP. Binnen de NPS heeft de kwestie Lou Lichtveld contra de arts van Ommeren gespeeld. Lichtveld werd door de NPS uit Suriname verbannen. Een andere van Ommeren (NPS) werd vermoord. Mr. E.Bruma (PNR), betrokken bij de bomaanslag tegen Jopie Pengel (NPS) is door de NPS levenslang geboycot. Bruma is onder bedenkelijke omstandigheden vermoord. evenals Keerveld (NPS/KPS). Hindori de held van de onafhankelijkheid, is als dissident ten onrechte door de VHP uitgeschakeld. Derby was de dissident binnen de PNR o.l.v. Bruma en werd de geestelijke vader van de SPA. Hans Breeveld(NPS) werd geïsoleerd omdat hij eens samenwerkte met de NDP. Somohardjo de populaire dissident van de KTPI o.l.v. Soemita, oversteeg zijn baas met zijn Pertjaja Luhur. Toen de gehele wereld wist dat Jules Wijdenbosch (VVV) het aan de stok had met Desi Bouterse bleef de NDP de scheuring ontkennen. Winston Jessurun (A-1) heeft vele aanvallen op zijn leiderschap van zijn eigen partij (DA91)en partijcombinaties - recent nog met Jiwan Sital- overleefd. De bittere ziel van Venetiaan kan geen orgeade maken met Arti Jessurun. Dit geldt ook voor de bita van Bouterse tegen Playfair, Imro Themen, “Wietje” Kersenhout en tegen meerdere NDP-ers die na conflicten uittreden maar wel stemmen op de NDP uit principe. Caprino Allendy heeft als  grondlegger van alle politieke partijen van de binnenlandse Marrons meerdere coups overleefd, maar zit nu als ondergeschikte van Brunswijk  met zijn Bosneger Eenheidspartij (BEP) in de A-combinatie; natuurlijk een tijdbom. Zelfs de “new-comer“ de Amazone-partij kent zijn interne coups o.l.v. van Genderen, vraag het maar aan de uitgetreden oprichters  Nardo Aloema en Stanley Amian. Er vindt te weinig discussie plaats over de Surinaamse politiek en de positie van de partijpolitiek. Daarom zijn er zoveel politieke partijen in Suriname. Ideeënstrijd binnen de partij wordt meedogenloos afgestraft.

  Parlementariërs  marionetten zonder eigen inbreng?

De problemen van Jenny Simons en Misiekaba in de NDP moeten in het licht van de Surinaamse politieke historie worden bezien. Het leiderschap van de NDP staat onder interne en externe druk. Dat de NDP heden nog bestaat is een geschenk van Nederland. De inlichtingendiensten, de media, de parlementaire politiek van dat land hebben Bouterse gemaakt tot de populairste politicus aller tijden in de Surinaamse geschiedenis. Het koesteren van dit valse beeld (aureool om)van een persoon staat los van het feitelijke politiek leiderschap. Daarom is ook het aanklagen van de door Nederland gecreëerde zondebokfiguur Bouterse, met het oogmerk de politicus Bouterse te schaden gedoemd te mislukken. Binnen de NDP is het gezag van de politicus Bouterse ondermijnd door de politieke missers van de zwakke parlementariër Bouterse. De kwestie Jenny Simons staat niet op zichzelf. De politieke fouten van Bouterse hebben een cumulatief effect, dat uitmondt in de strijd van vernieuwers tegen de loyalisten. De vernieuwers willen democratische hervorming van de NDP, terugkeer van aanhang van Wijdenbosch, tactisch terugtreden Bouterse in de tweede lijn, betere partijopbouw, partijpolitieke benutting parlementaire posities, en scholing. Zij ondersteunen de partijleider tot nader order en vinden dat de partij niet van Bouterse is. De Loyalisten zeggen dat de NDP=Bouterse, zij willen een tactisch bondgenootschap met de  VVV en Jiwan Sital, boycot van de regering Venetiaan III, machtspolitieke uitbaten van de naamsbekendheid van Bouterse, zo snel mogelijk effectief afromen van de populariteit van de NDP bij de zwevende kiezers door nadruk op promotie en propaganda en het bespelen van de publieke opinie. De voorzitter bespeelt als een anansi de verschillende  kampen maar voelt zich het meeste thuis  bij de loyalisten, wier onderlinge ruzies hij echter constant moet sussen.

De vernieuwers (de meerderheid) zijn als zodanig onbekend, veelal anoniem vanwege de angst voor het informele circuit. Zij zien Jenny Simons en Miesiekaba als spontane vertolkers van hun standpunten. De Loyalisten die de partij overschreeuwen, zijn verdeeld in twee hoofdgroepen waarvan de groep Gilly van Holt (Paramaribo Centrum, Noord en Blauwgrond) de sterkste is in het veld. De groep rondom Ramon Abrahams (ex-Militairen, ondernemers, hindustaanse veldwerkers, oud Da91 aanhang Burus) heeft echter een sterkere invloed op de formele structuren, zakelijke belangen en het politiek/financiële beleid van de Partij.

Er wordt nu druk uitgeoefend op de 15 gekozen parlementariërs om de lijn van de Loyalisten blindelings te volgen. Door het volk te laten stemmen op de NDP parlementariers en vervolgens door een orgaan van de NDP deze parlementariers te beletten hun werk te doen, betekent in feite dat de NDP zich boven de wet opstelt. Door een inconsistente parlementaire politiek te voeren is de parlementaire rol van de NDP nu reeds tot een onwerkbaar minimum gedaald. De verkeerde beslissingen van Bouterse, hebben  de leidende rol van de NDP in de oppositie verspeeld en zijn het nu Jules Wijdenbosch en Jiwan Sital die de  sterkste leidende factoren in de oppositie kunnen worden, mits zij niet meegesleurd worden in het NDP avontuur. Bouterse heeft zichzelf en de NDP buiten spel gezet, door de Assemblee te boycotten en de verkiezingsuitslag niet te respecteren. Het staaltje monddood maken van Jenny Simons en Miesiekaba illustreert een wrang centralisme van het type “polit-buro-achter het ijzeren gordijn”. De NDP is vanwege de interne tegenstellingen een tikkende tijdbom. Alleen openheid, democratisch handelen, betere politieke - en  rechtsbescherming van Bouterse (prive-zaken scheiden van politieke, door o.a. deals met de regering; benutten positie Gilds) en hervormingen kunnen de partij redden. Maar de Loyalisten zeggen Des for Pres neks no fout. Er is in politiek opzicht geen verschil tussen de troef “Parmessar“ als presidentskandidaat en nu de troef Moenne als fractieleider, Dukhi met een (NDP ?) eenheidsbeweging in Nickerie. Het zijn deels NDP machinaties om de VHP te destabiliseren, zaken en gebieden te onttrekken aan het politieke bewind van Venetiaan. Anders bezien, is het geschuif met personen, en groepen, zijn “hindostaanse“ troeven lijpe pogingen  van Bouterse om de balans te houden tussen de loyalisten en de vernieuwers en de financiële basis van de NDP te bewaken. Zijn kennis van de geaardheid van de Surinaamse mens is fenomenaal, hij plakt en lijmt en springt als een spin in een web en manipuleert zijn partij als een harnas en zwaard, voor lijfsbehoud. Er zijn meerdere groepen en personen die de resten Nederlands kolonialisme zonder rancune kunnen opruimen. De essentie van de 25 februaribeweging van weleer is nog springlevend. Kritische nieuwe leiders  zijn verspreid over alle politieke partijen en ook buiten de parlementaire politiek en in het binnenland onder de inheemsen en Marrons, onder de emigranten. Reconstructie van Suriname door vernieuwers, is een taak die niet gaat wachten op de NDP en ook niet terugdeinst voor doemscenario’s en chaos door geweld. Ons kleine volk zal moeten roeien met de riemen die er zijn. De regering regeert al meer dan 100 dagen en heeft nog niet veel laten zien; dankzij de NDP kan men nu terecht zeggen.