Astrid Hilegonda Roemer werd geboren op 27 april 1947 in Paramaribo. 

Astrid vertrok in 1966 naar Nederland, maar terugkeerde naar Suriname om daar te werken als onderwijzeres. In 1975 vestigde zij zich opnieuw in Nederland.

Astrid debuteerde in 1970 onder het pseudoniem 'Zamani' met de poëziebundel 'Sasa Mijn actuele zijn'. De in 1974 verschenen roman 'Neem mij terug Suriname' werd in Suriname uitermate populair. Hij geeft een klassieke emigrantenthematiek: de ontheemding van een Surinamer in Nederland en zijn terugverlangen. Artistiek is het boek niet geslaagd, reden waarom Roemer het herschreef tot 'Nergens ergens' (1983). De novelle 'Waarom zou je huilen, mijn lieve, lieve...' (1976) geeft een sfeervolle schets van een arme man die zich verheugt over zijn winst in de lotto tot hij ontdekt dat de ratten zijn lot hebben opgeknaagd. Met de novelle 'De wereld heeft gezicht verloren' (1975) hield Astrid zich voor het eerst bezig met wat later haar hoofdproblematiek zou worden: het mysterie van het vrouw zijn. De thematiek van de neger identiteit zou naar de achtergrond schuiven. Vooral de 'fragmentarische biografie' Over 'de gekte van een vrouw' (1982) werd een succes. De roman 'Levenslang gedicht' (1987) tracht de kringloop van het leven uit te drukken in zijn structuur en zijn metaforische taal. Artistiek heeft hij grotere pretenties dan het eerdere werk en vraagt ook om secure lezing. Een deel van de critici werd er door op het verkeerde been gezet.

Ook de toneelstukken 'De buiksluiter' (1981), 'Paramaribo! Paramaribo!' (1983) en 'Een Vrouw Van Een Man' (1985), de dichtbundel 'En Wat Dan Nog!?' (1985) en het kleine prozadrieluik 'De achtentwintigste dag' (1988) benaderen vanuit allerlei invalshoeken het fenomeen van de vrouw ais individu en ais relationeel wezen. De genoemde dlchtbundel gaf aanleiding tot onverkwikkelijke speculaties over Roemers seksuele geaardheid. ln de novelle 'De orde van de dag' (1988) draait het verhaal om het thema 'dictatorschap'. Haar rijpste poëzie verscheen in de bundel 'NoordzeeBlues' (1985) die enkele schitterende gedichten bevat. ln 1989 verscheen het prozadrieluik 'Het spoor van de jakhals', waarin zij de sterke onderlinge afhankelijkheid der beide sexen benadrukt. Radiocolumns bundelde zij in 'Oost West Holland Best' (1989). Een driehoeksverhouding beschrijft zij in de novelle 'Alles wat gelukkig maakt' (1989).

Het artistiek meest ambitieuze schrijfproject van Astrid is de roman trilogie 'Gewaagd leven' (1996), 'Lijken op Liefde' (1997) en 'Was Getekend' (1999), die in 2001 in één band verscheen als Roemers drieling. In deze grote en uiterst complexe trilogie geeft Astrid verbeelding aan de werkelijkheid en de dromen van de Surinamers in de laatste drie decennia van de 20ste eeuw, en in het bijzonder aan wat de militaire dictatuur van het régime-Bouterse van na 1980 voor het land Suriname en de mensen heeft betekend.

Voor de Duitse vertaling van 'Lijken op Liefde' ontving Roemer in 1999 de LiBeraturpreis, die het oecumenisch centrum Christuskirche in Frankfurt toekent om literatuur uit andere culturen in de schijnwerpers te zetten.

In 1990 kreeg Astrid Roemer een zetel voor Groen Links in de Haagse gemeenteraad, maar ze kwam al spoedig in conflict met haar fractie en woonde de vergaderingen niet meer bij.

Het is de eerste keer sinds 40 jaar dat Astrid op haar diamanten geboortedag in haar geboorteland Suriname verjaart. Volgens Astrid is er  slechts sprake van sereniteit. Haar trilogie ‘Gewaagd Leven, Lijken op Liefde, Was Getekend’, is direct geïnspireerd op de meest spraakmakende gebeurtenissen van Surinames recente geschiedenis. De onafhankelijkheid, de militaire coup, de 8 december 1982-excessen. Daarom viert zij haar 60ste verjaardag niet. Onlangs heeft Astrid onder meer de inner voice's van de vrouwelijke  hoofdrolspelers van Pim de La Parra's  film ‘Geheim van de Saramaccarivier’ geschreven. De schrijfster is na 32 literaire titels (onder andere romans, columns, hoorspelen, theaterstukken, liedteksten, korte verhalen, essays) gelukkig met haar pensioengerechtigde levensstaat.