Anil Ramdas werd geboren op 16 februari 1958 in Paramaribo en overleed op 16 februari 2012 in Nederland.

Anil groeide op in een kleine, orthodox-hindoestaanse gemeenschap in Nickerie en in Paramaribo. 

In 1977 begon hij zijn studie Sociale Geografie te Amsterdam (Anil is van huis uit sociaal geograaf). Tijdens zijn studie verbleef hij onder andere in Bombay en op Curaçao.

Zijn oral-history onderzoek over de invloed van de katholieke kerk en het bedrijfsleven (Shell) op de man-vrouwverhoudingen op Curaçao werd in 1988 gepubliceerd door uitgeverij SUA onder de titel 'De strijd van de dansers', biografische vertellingen (in 1994 in verkorte versie herdrukt door Rainbow Pocketboeken / Maarten Muntinga BV).

In 1986 studeerde Anil cum laude af op een theoretische scriptie over de manier waarop mensen heersende ideologieën verwerken in hun levensverhalen. In hetzelfde jaar trad hij in dienst van de Universiteit van Amsterdam en deed onderzoek naar de wijze waarop de vluchtverhalen van asielzoekers door de vreemdelingendiensten worden geconstrueerd. Een publicatie over zijn eerste bevindingen in 1987 in een onderzoeksrapport van Amnesty International leidde tot een kortgeding, aangespannen door het Ministerie van Justitie, dat zich op het standpunt stelde dat de door hem verzamelde gegevens een vertrouwelijk karakter droegen. Dit kortgeding werd door het ministerie verloren, waarna het in hoger beroep eiste dat in het aanstaande proefschrift sprake moest zijn van ‘absolute anonimisering’, waarbij geen van de vijfhonderd vluchtverhalen van asielzoekers mochten kunnen worden herleid tot de dertien vreemdelingenrechters (leden van de toenmalige Commissie Vreemdelingen). Deze eis werd door het gerechtshof ingewilligd, waarna Anil zijn promotieonderzoek vroegtijdig beëindigde. 

In 1989 werd Anil redacteur van De Groene Amsterdammer en in 1990 en 1991 samen met Stephan Sanders verantwoordelijk voor de tweewekelijkse essaybijlage van het blad. In 1992 verliet Anil De Groene Amsterdammer om columnist, essayist en reisverslaggever te worden van NRC-Handelsblad. In 1996 werd een selectie van zijn essay’s en zijn reisreportages gepubliceerd door De Bezige Bij onder de titel 'De beroepsherinneraar en andere verhalen'. 

Van 1995 tot en met 1997 maakte Anil het wekelijkse vpro-radioprogramma Zilte Stranden, waarin wereldreizigers een uur lang werden geïnterviewd. Van 1998 tot en met 2000 presenteerde hij het NPS-radioprogramma 'Weldenkende Mensen', gesprekken met (ervarings)deskundigen over actuele kwesties. In 1995 maakte Anil voor de VPRO samen met filmer Fred van Dijk een vierdelige documentaire over Suriname, onder de titel 'Wel de snack maar niet de saus'. Teksten en foto’s van de reizen naar Suriname verschenen in 1995 bij De Bezige Bij onder de titel 'Een Surinaamse Ballade'. In 1996 maakte hij, ook met Fred van Dijk, de drie-delige documentaire over de 'ontdekking' van Afrika, onder de titel 'Vraag het aan de maan'. 

Van 1997 tot en met 2000 presenteerde Anil samen met Stephan Sanders voor de vpro het mediaprogramma 'Het Blauwe Licht', waarin ‘close reading’ werd beoefend van televisieprogramma’s en nieuwsfoto’s. 

In 1993 hield Anil de 'Den Uyl-lezing' (De Bezige Bij 1993, Ethiek als Vitaal Belang), in 1997 de Socrateslezing (Rekenschap, tijdschrift voor wetenschap en cultuur 1997, De Nerveuze Samenleving, een beschouwing over multiculturalisme), de Abel Herzberglezing (De Rode Hoed 1998, Een schijn van waardigheid) en was hij coreferent van Ben Okri in de Van der Leeuw lezing (de Volkskrant, 1997). 

In 2000 maakte Anil in opdracht van het Wereldmuseum Rotterdam biografieën van migrantenfamilies 'Het geheugen van de stad'. Van 2000 tot en met 2003 was Anil buitenlandcorrespondent voor NRC-Handelsblad in India. Een selectie van zijn stukken, met name de verhalen die betrekking hebben op de rol van de journalist in vreemde culturen, verscheen bij de Bezige Bij in 2004 onder de titel 'Zonder liefde valt best te leven'. Van 2003 tot 2005 was Anil ook directeur van het debatcentrum 'De Balie' in Amsterdam. Anil is nog steeds columnist van NRC-Handelsblad. Recentelijk was hij mede-eindredacteur van de thema avond van de VPRO onder de titel 'De Grote Avond van de Beschaving'.

Anil is in februari 2007 op uitnodiging van het gast schrijversprogramma 'Writers in Residence' van het Nederlands Literair Productie- en Vertalings Fonds, NLPVF in Suriname. Na tien jaar afwezigheid verbleef Anil weer één jaar in Suriname. Hierover schrijft hij prikkelend en uitdagend, ontroerend en cynisch in zijn nieuwste boek ‘Paramaribo, de vrolijkste stad in de jungle‘. Zijn niet aflatende nieuwsgierigheid maakt het verhaal compleet. Rode draad door het verhaal waar onderwerpen als media, gezondheid, dienstverlening en veiligheid aan de orde komen, is Paramaribo en de digitale revolutie. Het boek moet een opvolger worden van het in 1946 verschenen boekwerk 'Een oog boven Paramaribo'. In dit boek beschrijft journalist Johan van der Wallen de omwenteling die Paramaribo doormaakte als gevolg van de opkomst van electriciteit. Het boek werd op 22 februari 2009 gepresenteerd.

Anil heeft op 54 jarige leeftijd ervoor gekozen op zijn verjaardag te sterven.